فوّضت امرى اليك ، و الجأت ظهرى اليك ، توكّلت عليك ، رهبة منك و رغبة اليك ، لا ملجأ و لا منجا منك الّا اليك ، آمنت بكتابك الّذى انزلت ، و برسولك الّذى ارسلت . [ بنام خدا ، خداوندا خودم را تسليم تو كردم ، و رويم را به سوى تو گرداندم ، و كارم را به تو واگذاردم ، و پشتم را به تو پناه دادم ، بر تو توكل نمودم ، هم از روى ترس از تو و هم از روى گرايش به تو ، پناهگاه و گريز گاهى از تو جز به سوى تو نيست ، به كتابت كه نازل كردى و به پيامبرت كه فرستادى ايمان آوردم ] . ثمّ تسبّح تسبيح الزّهراء عليها السّلام - هذا آخر الحديث . يعنى : هر گاه كسى به جامهء خواب در آيد و بر پهلوى راست بخوابد بايد كه اين دعائى كه مذكور شد بخواند ، و بعد از آن تسبيح فاطمهء زهرا - صلوات اللَّه عليها - بگويد . و ببايد دانست كه استحباب تسبيح فاطمهء زهرا - صلوات اللَّه عليها - بنا بر مشهور مخصوص دو وقت است يكى بعد از هر نماز ، و ديگرى در وقت خواب . و ظاهر روايت كه وارد است به استحباب گفتن تسبيح در وقت خواب كردن مقتضى تقديم تسبيح است بر تحميد ، و ظاهر روايت صحيحه كه وارد است در مطلق گفتن تسبيح فاطمهء زهرا - صلوات اللَّه عليها - مقتضى تأخير تسبيح است از تحميد . و مناسب نمود گسترانيدن و پهن ساختن كلام درين مقام بعون ملك وهّاب و اگر چه خارج است از وضع كتاب . پس مىگوئيم ما كه : اختلاف كرده‌اند علماء ما - رضوان اللَّه عليهم - در باب تقديم تسبيح بر تحميد با وجود اتّفاق ايشان بر ابتداء به تكبير ، چنانچه صحيحهء محمّد بن سنان كه از امام جعفر صادق عليه السّلام روايت كرده است مصرّح به آن است كه ابتدا به تكبير است . و بنا بر مشهور كه در تعقيبات نماز عمل بر آنست تقديم تحميد است بر تسبيح ، و رئيس المحدثين و پدر او علىّ بن بابويه و ابن جنيد قائل شده‌اند به تأخير تحميد از تسبيح .